- من بی  می ناب  زندگی نتوانم            بی  باده  کشید  بار  تن  نتوانم

   من بنده ی آن دمم که ساقی گوید          یک جام دگر بگیر و من نتوانم 

- از آمدن ورفتن ما سودی کو                وز تار امید عمر ما پودی کو

  چندین سر و پای نازنینان جهان            می سوزد و خاک میشود دودی کو

- آن قصر که جمشید دراو جام گرفت         آهو بچه کرد و شیر آرام گرفت

   بهرام که گور میگرفتی همه عمر          دیدی که چگونه گور بهرام گرفت

- یک چند به کودکی به استاد شدیم            یک چند به استادی خود شاد شدیم

  پایان سخن شنو که مارا چه رسید           از خاک درآمدیم و بر باد شدیم

- جامیست که عقل آفرین میزندش             صد بوسه زمهر بر جبین میزندش

  این کوزه گر دهر چنین جام لطیف           میسازدو باز بر زمین میزندش

- خیام اگرزباده مستی خوش باش             با ماهرخی اگر نشستی خوش باش

  چون عاقبت کار جهان نیستی است          انگار که نیستی چو هستی خوش باش

- این قافله عمر عجب میگذرد              دریاب دمی که با طرب می گذرد

 ساقی غم فردای حریفان چه خوری       پیش آر پیاله راکه شب میگذرد              

                                                                                         (خیام)